เปิดเทอม...

คำๆนี้อาจทำให่ใครบางคนเศร้าได้

เพราะนั่นหมายถึง

วันเวลาแห่งความสนุกได้จบลงแล้ว

ในตอนปิดเทอม

แต่ละคนอาจมีจุดมุ่งหมายที่แตกต่างกัน

บ้างก้อไปร้านเกมส์ บ้างก้อทบทวนบทเรียนในเทอมที่ผ่านมา

บ้างก้อโดนจิกหัวใช้ทำงานบ้านอย่างทารุณ

พอเปิดเทอม หลายคนก้อต้องเศร้าใจเป็นธรรมดา

เพราะในแต่ละวัน จะมามัวนั่งเล่นไม่ได้แล้ว

ต้องอยู่กับตัวเลข ตัวหนังสือทั้งวัน ยกเว้นเสาร์-อาทิตย์

~เศร้า~

แต่สำหรับเรา

เปิดเทอมเมื่อตอน ม.๑ ก้อได้พบอะไรใหม่ๆ

ได้เข้ามาอยู่ห้อง๔ ซึ่งเป็นห้อง "เด็กเรียน"

ก้อยังงงกับตัวเองอยู่ว่า เป็นไปได้งัยหว่า

เราเนี่ยนะ เด็กเรียน ม่ายจริ๊งงงง..

ทางเดินต่อจากนี้ก้อต้องปูด้วยความรู้สินะ

เราเริ่มคิดได้หลังจากโฮมรูม

ว่า ต้องตั้งใจเรียน และปรับตัวเข้ากับเพื่อนให้ได้

คิดดูดิ

เรามาจากป.๖ ห้อง ๒

แต่เพื่อนเกือบทั้งห้อง มาจากห้อง ๕ ห้อง โค~ตร เก่ง

จะบ้าตาย

ในห้องเรารู้สึกเหมือนว่าเป็นตัวอะไรไปเลย

จากที่เคยได้ที่ ๑ ในห้อง ๒

จ๋อยเลย เจอคนโคตรเก่ง

แล้วก้อจ๋อยหนักกว่าเดิมอีก เมื่อมีผู้หญิงมาถามว่า...

"มึง เป็นตุ๊ดรึป่าวอ่ะ"

เราไม่อยากอยู่แล้วโว๊ย ห้องคนเก่งเนี่ย ในใจคิด

แต่...

สิ่งที่ทำให้เราอยากอยู่ห้องเก่งต่อปายก้อคือ...

หัวหน้าห้อง ที่ชื่อ มิลค์ (มิ้ว)

เธอน่ารักมาก น่ารักสุดยอด

น่ารักที่ซู้ดดดด...

เรามองดูเธอด้วยความชื่นชม

และปลื้มเล็กน้อย

"นักเรียนทำความเคารพ"

เราถึงกับสะดุ้ง เพราะเสียงของเธอ

ช่างไพเราะเกินกว่าจะพรรณา

ได้ฟังเสียงของเธอแล้ว

หัวใจก้อชุ่มชื่น โลกรอบตัวที่คิดว่ามือมิด

ก้อพลันสว่างสดใสขึ้นมา ทำให้เรารู้สึกดี(เป็นบ้าเลย)

เราไม่รู้หรอกว่าเราอ่ะ เป็นบ้าอะไรไป

แต่ที่รู้ก้อคือ

เราเริ่มชอบมิ้วแล้วสิ

หลังจากนั้นเราก้อปรับตัวได้ แต่เราก้อเก็บความลับไว้

ไม่มีใครรู้ว่าเราชอบมิ้วเลย

~~~~~~~

ปิดเทอมขึ้นม. ๒

เราก้อได้อยู่ห้องเดียวกับมิ้วอีก

ได้เป็นสภานักเรียน มิ้วก้อด้วย

ชีวิตนี้ช่างมีความสุขจิงๆเลยอ่ะ

เราก้อยังแอบรักเธอข้างเดียวโดยไม่มีใครรู้

แต่เราแสดงออกมาให้มิ้วเห็น

ทั้ง เก็บกระเป๋าหลบฝนให้ ยกเก้าอี้

และทำทุกอย่างให้มิ้วมีความสุข

ไม่มีใครรู้ว่าเราชอบมิ้วเลย

จนวันนั้นมาถึง..

วันที่ ๒๔ สิงหาคม ๔๙

เราถือว่าวันนี้เป็นวันแห่งความรักของเรา

เพราะว่า...

เป็นวันแรกที่เพื่อนทั้งสายชั้นรู้ว่า..

เราชอบมิ้ว

ในวันนั้น มีวิทยากรมาให้ความรู้

เรื่อง"ตามรอยพระยุคลบาท เพื่อการพัฒนาทักษะชีวิตแบบยั่งยืน"

ทุกคนก้อตั้งใจฟังบรรยาย

และร่วมกิจกรรม

จนวิทยากรพล่ามเสร็จ

ทุกคนก้อกลับมาที่ห้อง ตอน ๓ โมงกว่าๆ

เมื่อนั่งประจำที่ ประตูห้องก้อปิด

ด้วยเหตุผลอะไรมิสามารถทราบได้

เราก้อรวบรวมความกล้าแล้วมอบ Chocolate กล่องหนึ่งให้มิ้ว

เพราะ เมื่อวานของวันนั้น

มิ้วลงไปช่วยเราหาข้อมูลทำรายงาน

เราก้อเลยขอบคุณมิ้วด้วยการให้ Chocolate

เนื่องจากเรานั่งติดกันอยู่หลังห้อง

จึงไม่มีใครสังเกตุเห็นเรามอบ Chocolate ให้มิ้ว

มิ้วก้อรับไปและทำหน้าตาน่ารัก

พร้อมขอบใจเรา

~เรานิ่งไปชั่วขณะ~

เพราะ เราเห็นรอยยิ้มของมิ้วแล้วแทบทำอะไรไม่ถูก

ยิ่งถ้ายิ้มให้ในระยะประชิดนะ...

ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง คงไม่เป็นอันเรียนเลยแหละ

มิ้วยิ้มโดนใจเราเต็มๆ

โดนใจมากๆ

มิ้วรับ Chocolate จากเราแล้วก้อไปนั่งกับเพื่อนผู้หญิง

เราก้อสบายใจที่ได้มอบ Chocolate ให้มิ้ว

และกำลังจะเก็บของกลับบ้าน

ทันใดนั้นเอง !!!

เสียงเพลงจากเพื่อนผู้หญิงในห้อง ก้อลอยมาปะทะใบหูเรา

"ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย   ในความคุ้นเคยกันอยู่

มันแฝงอะไรบางอย่าง  ที่มากกว่านั้น..." ประมาณนี้แหละ

เราก้อเริ่มคิดในใจ

มันทะแม่งๆแล้วนะแบบเนี๊ย ???

อยู่ดีๆก้อร้องเพลง

เราก้อหันไปทางกลุ่มผู้หญิงที่ร้องเพลง

แล้วก้อพบว่า...

พวกผู้หญิงจ้องมองเราอยู่(มิ้วนั่งกิน Chocolate~ทำหน้าตาน่ารัก)

มองแบบว่านาน..จนผิดสังเกตุ

เหมือนกับว่า จะจับผิดอะไรเรา

แล้วความก้อแตกจนได้

เมื่อพวกผู้หญิงถามว่า...

นที ชอบ มิ้วเหรอ

...

เล่นถามกันตรงๆแบบนี้ก้อแย่ดิ

เราเงียบไป

นั่นก้อแสดงให้เห็นว่า

เราชอบมิ้วจริงๆๆๆ

แล้วเย็นวันนั้น...

เรื่องที่ว่า เราชอบมิ้ว

ก้อถูกลือกันไปให้ทั่วทั้งสายชั้น

จะเดินไปทางไหนก้อมีแต่

เพื่อนที่พูดใส่ว่า

นทีชอบมิ้ว  นทีชอบมิ้ว  นทีชอบมิ้ว

ก้อคนมันชอบจิงๆ

จะให้ปฏิเสธได้ไงล่ะ ^0^

วันต่อๆมา

เราก้อรู้สึกว่า เราสามารถที่จะแสดงความรู้สึกดีๆ

ที่มีต่อมิ้วออกมาได้ อย่างไม่อายใคร อีกต่อไปแล้ว

ประมาณว่า ใครจะขวางก้อตามใจ แต่คนมันรัก ให้ทำไง 

เข้าสู่ฤดูหนาว

วันนั้นอากาศหนาวมาก

มิ้วไม่ได้เอาเสื้อกันหนาวมา

เราก้อเลยสวมบทพระเอก(ที่หน้าตาไม่ดี)

เอาเสื้อกันหนาวให้มิ้วใส่

แล้วตัวเองก้อนั่งหนาวสั่น

แต่ก้อเอาเหอะ..

หนาวกายไม่เท่าไร หนาวใจสิหนักกว่า(ยะฮิ้ว~~)

พักกลางวันของวันนั้น

ขนาดเราเอาเสื้อให้มิ้วใส่แล้ว

แต่มิ้วก้อไม่สบายเอาจนได้

ต้องไปนอนพักที่ห้องพยาบาล

เราก้อโกหกครูสอนวิชาคณิตว่า..

"ครูคับ ขออนุญาติไปปัสสาวะ"

ตามฟอร์มอ่า..

เราก้อโดด คาบคณิดมานั่งเฝ้ามิ้ว

จนมิ้วสลึมสลือตื่นขึ้นมา

แล้วก้อมองหน้าเรา

ภาพที่เราเห็นก้อคือ

มิ้ว ที่แก้มชมพู น่ารักมากๆๆๆ

น่ารักสุดๆเลยอ่า

ไม่รู้จะพรรณาว่าไงดี

แบบว่า น่ารัก จนพูดไม่ถูกเลยอ่ะ

มิ้วตอนป่วยนี่น่ารักอย่างนี้นี่เอง

แบบนี้ชักอยากให้ป่วยบ่อยๆซะแล้วสิ(~ฮา~)

ในใจจริงๆแล้วอยากพยุงมิ้วขึ้นห้องเรียน

แต่คิดดูแล้ว เราเป็นผู้ชาย มิ้วเป็นผู้หญิง

และก้อยังไม่บรรลุนิติภาวะ

ก้อต้องทนเห็นมิ้วเดินขึ้นห้องเรียน...

โดยที่มีเราเดินเคียงข้างไป...

มาถึงวันสอบเสร็จ ปิดภาคเรียนก้อมาถึง

เพื่อนๆดูมีความสุขกันมาก

ร้องเพลงบ้าง เล่นกันบ้าง

แต่เราต้องลงไปห้องปกครอง

เพื่อไปเอาใบสมัคร

"บรรพชาสามเณรหมู่ภาคฤดูร้อน

เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัว"

  เราก้อไปเอาใบสมัครมา

และชวนรุ่นน้องแถวบ้าน ๒ คนไปบวชด้วย

เราได้ไปบวชที่วัดต้นโพธิ เมื่อเดือนเมษา ๒๕๕๐

ได้พบกับ "พระอาจารย์ สมุหอนุสรณ์ อธิปัญโญ"

ซึ่งเป็นพระอาจารย์ที่ผมรู้จักเมื่อตอน ม.๑

ตอนไปเข้าค่ายธรรมะ กับครู เพื่อนๆพี่ๆหลายคน

รวมทั้งมิ้วด้วย

๓-๑๗ เมษายน เราได้ไปบวชเป็นสามเณรอยู่ที่วัด

ได้พบเพื่อนมากมาย

ซึ่งส่วนใหญ่จะอายุน้อยกว่าเรา

เรารักษาศีลของสามเณรได้ทุกข้อ

แต่เรายัง...

คิดถึงมิ้วไม่เคยเปลี่ยนไป

เรายังนึกถึงมิ้วตลอดเวลา (ยกเว้นเวลาสวดมนต์)

ทำงัยได้อ่า ก้อเรายังเป็นเณรอยู่นี่...

เป็นเณรธรรมดาที่ไม่สามารถ ตัดจาก รัก โลภ โกรธ หลง ได้เหมือนพระ

ยังคงมีความรักอยู่

ถึงแม้จะอยู่ในผ้าเหลืองก้อตาม( ทำศาสนาล่มจมหมดนะ..เราเนี่ยนะ O_o )

...................

วันหลังจะเอามาลงเพิ่มอีกนะ

ป.ล. ช่วย คอมเม๊นต์ด้วยนะว่า

ที่เราพิมพ์ลงไปเนี่ย มันดีหรือไม่ดียังงัยนะ

จะได้มีกำลังใจเอามาลงอีกอ่ะ

Thank ที่อ่านนะ ^-^